Slijtvastheid bepaalt hoe lang een vloer meegaat onder reële belastingen van heftrucks, AGV's en zwaar verkeer. Maar "superslijtvast" is geen gereglementeerde term — hier lopen we door de wetenschap en onze eigen testresultaten.
In werkplaatsen met hoogfrequente AGV's en magazijnen waar heftrucks continu heen en weer rijden, wordt de slijtvastheid van een vloer zwaar op de proef gesteld — dit heeft directe invloed op levensduur en onderhoudskosten. Precies daarom is "superslijtvast" een populair label geworden in de materialenmarkt. Maar wat betekent het eigenlijk? Dit artikel behandelt de basis van slijtvastheid en laat zien hoe "superslijtvast" daadwerkelijk kan worden vastgesteld.
De Basis
Slijtvastheid is het vermogen van een materiaal om mechanische slijtage te weerstaan. Wanneer een oppervlak in contact komt met en beweegt tegen een ander object — door wrijving, krassen of impact — gaat er geleidelijk materiaal verloren of treedt vervorming op, wat uiteindelijk leidt tot zichtbare schade.
Macroniveau: Slijtage komt direct tot uiting als materiaalverlies en oppervlaktevervorming.
Atomair niveau: Atomen kunnen bij contact worden "gevangen" door het tegenoverliggende oppervlak.
Moleculair niveau: Polymeerafbraak betekent dat de chemische bindingen binnen moleculen en de van der Waals-krachten/waterstofbruggen tussen moleculen worden verbroken.
Een materiaal met een hoge slijtvastheid behoudt zijn oppervlaktevorm en prestaties stabiel bij langdurig gebruik, zonder gemakkelijk te slijten of af te brokkelen.
Geanimeerde uitleg: wat op moleculair niveau daadwerkelijk de slijtvastheid bepaalt.
Norm vs. Marketing
Om de slijtvastheid van hun producten te benadrukken, zijn veel fabrikanten het label "superslijtvast" gaan gebruiken — maar voor de meesten is dit een marketingterm zonder vaste definitie. Er is geen nationale norm die "superslijtvast" materiaal formeel definieert. Hoe stel je dan vast of een materiaal daadwerkelijk waarmaakt wat het belooft? Door rechtstreeks naar de gemeten slijtvastheid te kijken:
Bij zware belasting en hoogfrequente slijtage — bijvoorbeeld AGV-verkeer — schieten zowel GB/T 22374-2018 als de gangbare standaardmethoden tekort. De BCA-methode gebruikt een slijtagetestmachine waarbij een stalen wiel in een cirkelvormig traject om een testschijf rolt, wat de slijtage simuleert die stalen wielen veroorzaken in bochten en draaibewegingen — een van de zwaarste vormen van slijtage die een vloer in de praktijk ondergaat. Om vragen van klanten over de eigen vloersystemen van UQESH te beantwoorden, hebben we daarom een directere, realistischere vergelijkingstest ontwikkeld (vergelijkbaar met de BCA-methode, maar met een nog hogere belasting) — en laten we de resultaten voor zich spreken.
Bekijk de Test
Echt testoppervlak na herhaalde rolbelasting — wielsporen zijn duidelijk zichtbaar over de verschillende testvelden.
Onze Eigen Test
Vier veelgebruikte vloercoatings werden naast elkaar getest onder identieke omstandigheden.
Testobjecten: veelgebruikte slijtvaste deklagen op basis van acryl, epoxy en polyurethaan die op de markt verkrijgbaar zijn.
Testperiode: 80 dagen, 32.000 overgangen.
Testapparatuur: elektrische heftruck – 0,7 ton eigen gewicht, 2,3 ton belading, 1,5 min/ronde, 10 bedrijfsuren per dag, 400 overgangen per dag.
Laagopbouw: basis- en tussenlagen van UQESH's polyurethaanmortel op waterbasis en zelfnivellerende laag, met daarbovenop vier verschillende deklagen: acryl, epoxy, eencomponents polyurethaan en tweecomponents polyurethaan (UQESH).
| Deklaag | Slijtagebeeld na Test | Slijtvastheid |
|---|---|---|
| Op acrylbasis | Zwaar versleten, de oppervlaktelaag in het bereden gebied vrijwel volledig doorgesleten, vloer over de gehele linie beschadigd | Slechtst – kan de vloerintegriteit niet behouden |
| Op epoxybasis | Zware slijtage met duidelijke, diepe sporen, delen van het oppervlak doorgesleten waardoor de onderliggende laag zichtbaar wordt | Slecht – onvoldoende slijtvastheid |
| Eencomponents polyurethaan | Duidelijke slijtagesporen, delen van het oppervlak doorgesleten | Matig – prestaties zijn moeilijk op peil te houden na verloop van tijd |
| Tweecomponents polyurethaan (UQESH) | Na de test blijven alleen donkergrijze slijtagesporen zichtbaar, niet doorgesleten | Beste – behoudt effectief de integriteit en functie van het oppervlak |
Gerangschikt op slijtvastheid: tweecomponents polyurethaan (UQESH) > eencomponents (vochthardend) polyurethaan ≫ epoxy, acryl.
Na 32.000 overgangen zijn alleen donkergrijze slijtagesporen zichtbaar op het oppervlak — de coating is niet doorgesleten en behoudt haar dichtheid en beschermende functie.
Aanvullende Gegevens
Na 24 uur en 7 dagen overtreft het polyurethaansysteem op waterbasis van UQESH zowel het vereiste niveau als gangbare reparatiemortels.
| Tijd | Eis buigsterkte GB/T 22374-2018 (type JJ) | Gangbare reparatiemortel | Polyurethaansysteem op waterbasis van UQESH |
|---|---|---|---|
| 24H | ≥ 5 MPa | ~5 MPa | 18 MPa |
| 7D | ≥ 10 MPa | ~5 MPa | 18 MPa |
Of een vloer werkelijk slijtvast is, kan niet alleen aan de naam worden afgelezen — dat vereist wetenschappelijke onderbouwing en testgegevens. Gesteund door gedegen chemie en data heeft de polyurethaancoating op waterbasis van UQESH een reëel slijtvastheidsvoordeel ten opzichte van gangbare "superslijtvaste" epoxy- en acrylmaterialen.
In de Praktijk
Bij voedingsbedrijven zoals Teway Food houdt de polyurethaancoating op waterbasis van UQESH de vloer jaar na jaar in goede staat, ondanks continu hoogfrequent AGV-verkeer.
In omgevingen met zware belasting, zoals de grootschalige faciliteit van Haitian, weerstaat het materiaal van UQESH druk en herhaald verkeer van zware apparatuur, terwijl het zijn slijtvastheid behoudt voor stabiel, langdurig gebruik.
Verken onze vloersystemen of neem contact op met ons technisch team voor een beoordeling.